|
В казці Альонушка жила, В казку гукала і вела. Безліч з тих пір минуло дніє, Та казка живе в мені. Я тебе тепер Альонушкою зву. Як прекрасна наша казка наяву! Я щасливий, Бо признатись можу знов і знов, Що в казку вічну перейшла любов. Скільки тебе я літ шукав, Роки, неначе дні, гортав. Щастя спішить назустріч нам, Повір лиш моїм словам. Я тебе тепер Альонушкою зву. Як прекрасна наша казка наяву! Я щасливий, Бо признатись можу знов і знов, Що в казку вічну перейшла любов. Знаю, що краща ти за всіх. Піснею став мені твій сміх. Знову, неначе перший раз, Та казка чарує нас. Я тебе тепер Альонушкою зву. Як прекрасна наша казка наяву! Я щасливий, Бо признатись можу знов і знов, Що в казку вічну перейшла любов.
|